Tijdens het spreken krijgt een mens constant terugkoppeling over hetgeen gezegd wordt. De voor de spraak verantwoordelijke spieren (tong, lippen, kaakspieren enzovoort) moeten een door het voor de spraak verantwoordelijke deel van de hersenen (de temporale kwab van de linker hersenhelft) bepaalde beweging maken. Wanneer een spierbeweging fout gaat (dreigt te gaan) vanwege bijvoorbeeld verkeerde ademhaling door spanning wordt dit aan de hersenen teruggekoppeld. Bij een stotteraar wordt deze terugkoppeling te vaak gegeven, waardoor de spieren blijven corrigeren. Dit veroorzaakt bekende stottersymptomen. Het probleem ligt dus in de afstemming tussen de hersenen en de spieren die voor de spraak verantwoordelijk zijn.
Bij mensen die stotteren beweegt de middenrifspier niet vloeiend omhoog waardoor de luchtstroom ook onregelmatig tegen de stembanden wordt geperst. Dit uit zich uiteindelijk in een vorm van stotteren.
Vorige
